Շահան Նաթալու այս խոսքերը կարդալուց ես հիշում եմ Ամերիկայում ապրող տարիներս...

08:20:00 11.02.2025

Շահան Նաթալու այս խոսքերը կարդալուց ես հիշում եմ Ամերիկայում ապրող տարիներս, երբ տեսնում էի, թե ինչպես էին մեր հայրենակիցները բողոքում թուրքական ոճրագործությունների դեմ և ավելի մեծ կարևորություն դարձնում Ապրիլ 24-ի հայոց ցեղասպանության օրը, քան օրինակ Մայսիսի 28-ի հաղթանակի ու անկախության օրը:

Սա առավել քան 20 տարի առաջ էր և նույնիսկ այդ ժամանակ այս ամենը տեսնելով խորապես գիտակցեցի, որ մեր ժողովուրդը սխալ ու պարտվողական ուղի է բռնել: Մի ժողովուրդ, որ անընդհատ բողոքում է իր դեմ գործած հանցագործությունների մասին նոր հաղթանակներ կերտելու մասին մտածելու փոխարեն վերջում ստանալու է իր դեմ գործած նոր հանցանքներ և պարտություն, քանի որ անգութ բնությունը չի խղճում թույլերին, այլ «պարգևատրում» է ուժեղներին:

«Առէք վերջին կէս դարի ընթացքին հայ եւ օտար թերթեր եւ

դուք պիտի կարդաք մէկ բան, աւա՜ղ միայն մէկ բան – թէ Թուրք

կառավարութիւնը կը կոտորէ, կոտորեց հայ խաղաղ գիւղացին,

հայ մանուկն ու ծերը, այսինքն` ժողովուրդը:

Քառասուն տարի տեսանք այս փաստը եւ ողբալի պատմութիւններով լեցուցինք աշխարհը, մինչեւ որ Հայ անունը նոյնացաւ կոտորուող աշխարհի, վախկոտ նապաստակի եւ

լաւագոյն պարագային` հայ մուրացող որբին հետ....

Մեր վարդապետական քարոզները թրքական միջոցներու 

դէմ ոչ թէ մեր կեանքը կ’ապահովեն, այլ միայն խաղաղ կերպով

մեռնելու մեր համամտութիւնը կը յայտարարեն:»

- Շահան Նաթալի, «Թուրքերը և Մենք», 1931թ