04:27:00 23.06.2026
Ֆիզիկայում կա «կրիտիկական զանգված» հասկացությունը, որը այն տրոհվող նյութի (օրինակ՝ Ուրան-235 կամ Պլուտոնիում-239) նվազագույն քանակն է, որն անհրաժեշտ է միջուկային շղթայական ռեակցիան ինքնուրույն պահպանելու համար։ Սակայն քաղաքականության մեջ էլ կա կրիտիկական զանգվածի գաղափարը, որը պետք է հաշվի առնեն ազգային քաղաքական շարժումները։
Հեղափոխական շարժումները չեն աճում անընդհատ ու աստիճանաբար։ Տարիներով նրանք կարող են մնալ քաղաքական «կրիտիկական զանգվածից» ցածր՝ աննկատ կուտակելով ուժ։ Այնուհետև գալիս է պատմական ճգնաժամ, անցնում է այդ շեմը, և այն, ինչ նախկինում մարգինալ շարժում էր, վերածվում է ինքնապահպանվող ուժի, որը սկսում է աճել սեփական թափով։ Հասարակությունը դա հաճախ կոչում է «հանկարծակի վերելք», բայց իրականում դրա հիմքերը դրվել են շատ ավելի վաղ, դեռ մինչ ռեակցիայի սկսվելը։
Ֆիզիկայում ընդունված է, որ տիեզերքը ղեկավարվում է չորս հիմնարար ուժերով՝ գրավիտացիոն, էլեկտրամագնիսական, ուժեղ միջուկային և թույլ միջուկային ուժերով։ Սակայն կարելի է այս պատկերին մոտենալ նաև փիլիսոփայական մետաֆորով՝ որպես հավելյալ «կամքի ուժ», որը ոչ թե ֆիզիկական օրենք է, այլ պատմական և հասարակական շարժիչ ուժ։
Այս ընկալմամբ՝ եթե չորս ուժերը կառուցում են ֆիզիկական տիեզերքը, ապա կամքի ուժը ձևավորում է պատմական գործընթացները ու փոխում ազգերի ճակատագրերը։ Եվ հենց այդ անբեկանելի կամքի ուժն է անհրաժեշտ փոքրաթիվ ազգայնական խմբավորմանը ճակատագրական ճիշտ պահին հասնել կրիտիկական զանգվածի և վերածվել համազգային շարժման՝ ողջ ազգին համախմբելով մեկ գաղափարի, մեկ կամքի և մեկ առաքելության շուրջ։
Մեկ Ազգ, Մեկ Պետություն, Մեկ Կամք
Դեպի՛ Մեծ Հայք, Դեպի՛ Փառահեղ Ապագա
#Այս_Անգամ_Աշխարհը
Բաժանորդագրվեք և ստացեք նորություններ ձեր Էլեկտորոնային հասցեին։
Մեկնաբանություններ