05:47:00 25.06.2026
Եթե ուզում ենք հասկանալ, թե ինչու են այս աշխարհակարգում բոլոր «ընտրությունները» մեծ կեղծիք, իսկ բոլոր կուսակցությունները՝ ծախված ու դավաճանական, հատկապես Հայաստանում, պետք է դիտարկենք ավելի լայն պատկերը և մի փոքր հետ գնանք պատմության մեջ։
19-րդ դարի սկզբին՝ Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո, ազգայնականությունը Եվրոպայում սկսեց վերելք ապրել, քանի որ տարածվում էր այն գաղափարը, որ մարդիկ, ովքեր ունեն ընդհանուր լեզու, մշակույթ, պատմություն և ինքնություն, պետք է ձևավորեն իրենց սեփական ազգային պետությունը՝ այլևս չլինելով դինաստիաների կամ կայսրությունների կառավարման տակ։ Ջհուդները, տեսնելով այդ վտանգը, 19-րդ դարի վերջում ստեղծեցին իրենց ազգայնամոլ սիոնիստական քաղաքական շարժումը՝ ջհուդներին մեկ քաղաքական նպատակի շուրջ համախմբելու նպատակով, ինչպես նաև կոմունիզմը՝ արիական ազգերին պառակտելու և ստորացնելու համար։
20-րդ դարի սկզբին սիոնիզմի նպատակն էր համաշխարհային պատերազմ սկսելով, արյունահեղ հեղափոխություններ կազմակերպելով, ինչպես օրինակ՝ բոլշևիկյան հեղափոխությունը, և ցեղասպանություններ իրագործելով, ինչպես օրինակ՝ Հայոց ցեղասպանությունը, վերացնել Եվրոպայի բոլոր թագավորությունները և չեզոքացնել ազգայնականության վտանգը։ Սակայն Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո նրանց օրակարգը բախվեց մեծ հակազդեցության, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում աճող ազգայնականությունը հասավ իր գագաթնակետին։ Այո՛, թագավորությունները տապալվեցին, և հաստատվեցին խորհրդարանական հանրապետություններ, որոնցից ամենանշանավորը Գերմանիայի Վայմարյան Հանրապետությունն էր, բայց միևնույն է, ազգայնականությունը դեռ եռում էր այդ աշխարհամասում, քանի որ կոմունիստական հեղափոխությունը շարունակում էր լուրջ վտանգ համարվել։ Փաստացի, ջհուդները ցանկանում էին Եվրոպային, հատկապես Գերմանիային, անել այն, ինչ արեցին Ռուսաստանին։
Այդ ժամանակ ժողովրդավարությունը բավականին նոր և անկայուն երևույթ էր։ Այդ պատճառով ամեն ինչ ամբողջությամբ վերահսկողության տակ չէր, և ազգայնականները կարողանում էին կուսակցություններ գրանցել ու նույնիսկ մասնակցել ընտրություններին։ Նրանք, ինչպես այսօր, համարվում էին մարգինալ՝ հարաբերականորեն կայուն ժամանակներում, և բախվում էին բազմաթիվ խոչընդոտների, բայց նրանց քաղաքական գործունեությունը դեռ չէր արգելվում։ Այդ պատճառով, երբ 1920-ական թվականներին ճգնաժամեր առաջացան, ազգայնականները կարողացան իշխանության գալ Իտալիայում՝ պատերազմի ավարտից ընդամենը չորս տարի անց, իսկ Գերմանիայում՝ 1929 թվականի համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամից ընդամենը չորս տարի անց։ Համակարգում ճեղքեր բացվեցին, որոնք թույլ տվեցին ազգայնականներին անցնել դրանց միջով, հասնել իշխանության և լուրջ սպառնալիք ներկայացնել միջազգային սիոնիստական օրակարգին։
Սակայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, երբ կապիտալիստական, սիոնիստական ու կոմունիստական կոալիցիան կարողացավ Եվրոպայում ջախջախել ազգայնականությունը, ջհուդները հասկացան, որ այս անգամ չեն կարող թույլ տալ, որ նույն վտանգը կրկին առաջանա։ Այդ պատճառով նրանք «զրահապատեցին» իրենց «ժողովրդավարական» համակարգը, որպեսզի իրական ազգայնականները ոչ միայն չկարողանան նորից նման ճանապարհներով հասնել իշխանության, այլև նույնիսկ չկարողանան մտնել խորհրդարան։ Այդ է պատճառը, որ այս ժողովրդավարական բռնապետություններում ստեղծված կուսակցությունները ոչ թե սպասարկում են ազգային շահերը, այլ համաշխարհային հակազգային շահեր։ Այդպես է հատուկ կառուցված համակարգը։ Իսկ այն կուսակցությունները, որոնք իսկապես պայքարել են ազգային շահերի համար կամ փակվել են (ինչպես, օրինակ, «Ոսկե Գարուն»-ը Հունաստանում), կամ էլ ներսից գրավվել են գործակալ դավաճանների կողմից (ինչպես, օրինակ ՀՀԿ-ն Հայաստանում)։
Սակայն մարդկության թշնամիները, որքան էլ փորձեն լիակատար վերահսկողություն ապահովել իրենց ստեղծած բռնապետական համակարգի վրա, չեն կարողանա կանգնեցնել գալիք արիական մակընթացությունը։ Հարյուր տարի առաջ ֆինանսական ճգնաժամը ճեղք առաջացրեց համակարգի մեջ, իսկ այս անգամ սպասվող համաշխարհային մեծ ճգնաժամը կործանման է տանելու Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված աշխարհակարգը, որի փլատակների վրա ազգայնականները կերտելու են արիական աշխարհակարգը։
#Այս_Անգամ_Աշխարհը
Բաժանորդագրվեք և ստացեք նորություններ ձեր Էլեկտորոնային հասցեին։
Մեկնաբանություններ