Երբ մեր շարժումը շարունակում է ողջ հայությանը տեղեկացնել...

03:36:00 27.09.2026

Երբ մեր շարժումը շարունակում է ողջ հայությանը տեղեկացնել ռուսների նենգ ու դավաճանական քաղաքականության մասին մեր երկրի դեմ, հաճախ են լինում մարդիկ, ովքեր ասում են, որ «մենք ենք մեղավոր», քանի որ մեր ազգադավ կառավարությունն է նախ և առաջ դավաճանում Հայրենիքին։ Դա ճիշտ է, բայց մոռանում են ասել, որ ոչ միայն 2018 թվականին Կրեմլն է այս հայադավ սրիկաներին իշխանության բերել, այլև 1991 թվականից սկսած հիմնովին կոռումպացրել ու պղծել է մեր ամբողջ քաղաքական ասպարեզը՝ այն վերից վար լցնելով իր նեոբոլշևիկ գործակալներով ու խամաճիկներով։ Նրանք նաև ասում են, որ եթե մենք նորմալ պետություն ունենանք, կկարողանանք ռուսների հետ լեզու գտնել ու նրանց մեր դաշնակիցը դարձնել, չհասկանալով, որ Մոսկվան հետաքրքրված չէ մեզ հետ եղբայրական ու դաշնակցային հարաբերություններ ունենալ։ Նա մեզ երբեք այդ աչքերով չի նայել, քանի որ մեր ազգին միշտ դիտարկել է որպես ենթակա-ծառա, իսկ մեր Հայրենիքը՝ որպես իր կայսրության համար գաղութ։ Նրանց օրակարգում է մեր անկախությունը ոչնչացնելը, ինչպես քեմալիստների հետ արեցին 1921 թվականին, բայց այս անգամ՝ վերջնականապես, քանի որ իրենց համար հայ ազգայնականությունն ու հայ ազգային-ազատագրական պայքարը ռուսների համար շատ ավելի վտանգավոր են, քան պանթուրանի կերտումը։ Սա մի դառը ճշմարտություն է, որ հայության մեծ մասը չի կարողանում ընդունել։

Եթե չեք հավատում այս ամենին, եկեք հիշենք, թե ինչ եղավ 1988 թվականին, երբ սկսվեց Արցախյան շարժումը։ Տասնյակ հազարավոր մեր հայրենակիցները դուրս էին եկել փողոց՝ Արցախը Խորհրդային Հայաստանին միացնելու արդար ու խաղաղ կոչով, և հանդես էին գալիս լիովին ռուսամետ ու սովետամետ դիրքորոշումներով, քանի որ, ցավոք, այդ ժամանակ շատ քիչ հայեր էին նույնիսկ մտածում անկախության մասին։ Սակայն Կրեմլին այդ շողոքորթությունը չհետաքրքրեց։ Ռուսները այդ հավաքներին կտրուկ դեմ արտահայտվեցին՝ դրանք պիտակավորելով որպես «ծայրահեղ ազգայնական», որովհետև նրանք շատ լավ էլ գիտեին, որ դրանից կարող էր սկսվել մի ավելի մեծ ազգային պայքար, որից Հայաստանը կարող էր դուրս գալ Սովետի մահվան ճիրաններից։ Եվ հենց այդպես էլ եղավ. հայ ժողովուրդը սկսեց գիտակցել, որ մենք չենք կարող մեր ազգային շահերի համար պայքարել, եթե դիմադրություն չցուցաբերենք ոչ միայն թուրքերի, այլև ռուսների հակահայկական քաղաքականությանը։ Դրանից ծագեցին անկախության մասին մտքերը։ Մեր ժողովուրդը դժվար ճանապարհով տեսավ, որ սպիտակ թուրքերին քծնելը անշնորհակալ գործ է. դա մեզ երբեք օգուտ չի տվել ու երբեք օգուտ չի կարող տալ, որովհետև, ինչպես ասացի, նրանք միշտ դեմ են եղել ու դեմ կլինեն մեր ազգային շահերին։

Սակայն, ցավոք սրտի, հիշողության խնդրից տառապող մեր ժողովուրդը այդ կարևոր դասը նորից մոռացավ, որովհետև Արցախյան շարժման ավարտից 30 տարի անց՝ 44-օրյա դավադիր պատերազմից հետո, արցախցիները Արցախում զավեշտալիորեն շարունակում էին Ռուսաստանին քծնել՝ Կրեմլի բռնապետի նկարը ու Սովետի դրոշները ծածանելով, չգիտակցելով, որ հենց ռուսները՝ թուրքերի, ջhուդների ու հայադավների հետ համագործակցելով, դանակ խրեցին մեր մեջքին՝ պատերազմից առաջ, պատերազմի ընթացքում ու պատերազմից հետո։ Մենք 2023 թվականին էլ տեսանք, թե արցախցիների այդ քծնանքը մեզ վերջում ինչ օրի հասցրեց...

Հետևաբար, մոռացե՛ք այս պայմաններում ու այս դրության մեջ լինելով՝ Ռուսաստանի հետ լեզու գտնելու մասին։ Մենք ռուսների հետ կարող ենք լեզու գտնել ու մեր ազգային շահերն առաջ տանել միմիայն այն ժամանակ, երբ ռուսաջհուդական կայսրությունը երրորդ ու վերջին անգամ փլուզվի՝ իր հետ կործանման տանելով Հայաստանում իշխող նեոբոլշևիկյան համակարգը, որը տասնամյակներ շարունակ թունավորում է մեր հասարակությունը ու շղթաների մեջ է պահում հայ ազգին։ Եվ փառք Արարչի, որ դրա ժամանակը հորիզոնում է...